Bankamaður

Hann var eins og hver annar bankamaður,

í hreinum fötum og dýrum $kóm.

Hann var aldrei hryggur en jafnan glaður

og hyllti bankann $em helgidóm.

Hann var á eyrunum alla daga,

þegar einhvern kokteil var hægt að fá,

en krónan var heima að hrýna og klaga

og hrella vinina til og frá.

 

$vo var það eitt sinn þann $æla tíma,

að $vo mörg lánin var hægt að fá.

Hver dagur var $ífelld og $jálfsögð víma

í lánasukkinu, til og frá.

Þá gljáðu hans eignir $em eldur í blænum,

og ástkærri ríkisstjórn þökkuð var tíð.

Og loksins kom að því að þeir sigldu á $ænum,

í $ólinni langt fjarri íslenskum lýð. 

 

Einn dag var hans $æla á enda runnin

og enginn vill kannast neitt við það.

Með þrotinn sjóðinn og þurran munninn,

og þorrið lánstraust á hverjum $tað.

Hans fall var dýrkeypt hverjum einum

$em hafði $éð rísa veldi hans.

Að þroti loknu í kyrrð og leynum,

hann læddist brott frá þeim hrunadans.

 

Og hann var eins og hver annar bankamaður,

í hreinum fötum og dýrum $kóm.

Hann var aldrei hryggur en jafnan glaður

og hyllti bankann $em helgidóm.

Engin frægðarsól eða $igurbogi

mun $kína á minning þess bankamanns.

En menn $egja, að gremjan $velli og logi

hjá $viknum og gjaldþrota löndum hans.